1

Im sumer verschwinded ggwööndli alti, jungi, mane, fraue, söön und töchter. Di mäischte chömed wider füre.

«Das isch chuuzemischt!» wäffelet der Ääschme uf de scheffin iren iischpruch. De Tsagli hebet de grind uuf, wo sin hèr so luut redt. D frä tokter Caliander, also d scheffin, und iri sanggalerbuebe schteled sich grad i posituur, wie zum em Ääschme parooli büüte. «Chuuzemischt!» widerholt der Ääschme, «ir reged öi uuf wäge jedem chuuzemischt! Das sind epaar mee verschwundni als normaal, blos epaar. Schtadischtisch faled s nöd i s ggwicht.» Ganz d waret isch es nööd, aber wenig ggloge. Er mues ebe siim alte koleeg Burger hälffe. Die sonder-schtrööffzgi über die überverschwundne hät d scheffin duretruckt. Am ene friitig! D scheffin und iri adlaate faared siim koleeg, em Bruno Burger, an charen ane, wil mee zürcher verschwunde sind di letscht wuchen und die wuche als in ere ggwööndliche sumerwuche. Und er s nöd chan erchlèère. Werum griiffed die das überhaupt uuf!? Händ die nüüt anders z tue, als em Burger sini zaale naakontroliere? Me hocket daa wien a jedere schtrööffzgi. S Chrischchindli hinder sinere pultbùùrg, rächts vor ire iri liebling, iri sanggalerbuebe: de Toorme vo de Wììrtschaftskriminalitèèt, de Mäierhofer vo de Ghäimen Umtriib und de Röösler vo de Sitte. Gäge die händ di alte hasen uf de lingge siiten en schwèère schtand: der Ääschme, de Burger vo de Vermisste, de Vetter vo den Iibrüch und de drooge-Franz, also de Pünter. Und under em Ääschme siim schtuel liit de Tsagli. Überzelig. S Chrischchindli, also d scheffin, boret wiiter: «Hèr Burger, 5000 phèrsoone verschwinded pro jaar i de Schwiiz. Das macht für Züri 833 und pro taag 2,3 han i uusggrächnet. Di letscht wuche sind jede taag vier oder föif verschwunde. Di ganz wuche sind s 31, schtatt blos 16. Topplet sovil wie normaal. Woo isch Iri erchlèèrig?» Si widerholt d zaale, das si d Ela Epprächt, d sekretèèrin, richtig cha notiere. «Natüürli falt das uuf», wiicht de Burger uus, «vor i öppis ggnaus cha säge, bruuch i en lengere ziitabschnitt. Und dänn gliicht sich s tänk wider uus.» «Koleega Bruno, d abwiichig isch z uuffelig, die chönd Si nöd mit uusgliichig uf d siite schiebe.» Das säit de Toorme. Dänn chunt de Mäierhofer: «S git matemaateschi modäll, wo sèttignen abwiichigen uf de grund gönd.» Iez chömm d scheffin dänn mit den alte metoode vo irnen alte abtäiligscheffe, tänkt der Ääschme. «Simer is doch klaar, hèr Burger», säit d Caliander, «Iri metoode sind nümen uf em hüttige schtand.» «Voorlöiffig schaff i imer na mit araabische zaale und nanig mit algoritme zum mini probleem lööse.» Sonen schpitzige satz wüür niemert em ruige Burger zuetroue. Der Ääschme tänkt imer na chuuzemischt: «De Bruno Burger hät rächt. Was hilfft daa matematiik? S gaat um äinzelni mäntsche, nöd um matemaateschi gröössene zum hììnundhèèrrächne. Di nööchscht wuche händ sich di vermisste normalisiert.» De Burger tämpft au: «S isch sumer. Ììr wüssed doch: da verschwinded vil unabggmäldet in süüde. Im hèrpscht tauched s wider uuf. Das müemer nöd traagisch nèè.» D Caliander gseet handligsbedarff: «Moll, hèr Burger, etz wott i wüsse, wie lang die überverschwindig scho gaat. Zwoo wuche? drei? vier?» Gäge d scheffin cha me mängs säge, aber äi scheffäigeschaft hät si: si cha di ecklige fraage schtele. Die, wo me hofft, de scheff chömi nie druuf.

_____________________________

git s na wunder?

De Markus schtelt em Chnuri en balantäin ane, mit zwee iiswürffel dine. De Chnuri trinkt nüüt anders. Wil en seemaa nüüt flüssigs verträit usser wiski. Und de Chnuri isch als seemaa rund um d wält gsäglet, mee als äimaal. Daas git vil balantäin! Und eben – e ggwonet. «Losed, mini liebe!» rüefft de Chnuri, überluut, «han ich öi scho verzelt, was ich erläbt han im Tibeet?» «Jaaa!» lached di äinte, «das häsch scho zäämaal verzapft!» «Näiii!» schreied di andere, «verzell! verzell!» «Won i bim Daläi Laama gsii bi, doo isch er na jung gsii. Ììch au. Nanig zwänzgi.» «Wie alt bisch dän etz?» «Hunderzwölfi, aber das isch en anderi gschicht. Mues ich öi en anders maal verzele. Also, doozmaal, won i bim Daläi Laama gsii bi. Da isch de Häiri Harer na biin em gsii. «Dèè häsch ä känt?» «Klaar, mit em Häiri han i di schöönschte bèèrgtuure ggmacht. Mììr sind lang vor em Hileri und em scherpa Tensing uf der Ewerest ufe. Lömer daas! – Als rundaug falsch natüürli uuf z Laassa. Ghöörsch nöd rächt dezue. Au wäg de schpraach. Die händ öis aagglueget wie wältwunder. Und aagglanget, wie ächt mer seged. Wie der elifant, wo s doozmaal z Laassaa ghaa hät. Es gschänk vom könig vo Neepaal. D ross händ gschoche vor em. Jaa, d ross! d tibeeter hätschled d ross wie chranki chind: ‹du blööde gaul!› oder ‹du tumi määre!› säged daas nie deete. Ross hebed fiineri gfüül als d mäntsche, phaupted s. Jaa kä bööses wort! Andersiits händ s mönchssoldaate, gfǜǜrchegi chäibe. Mönch und soldaat – das isch kän gägesatz bi de tibeeter. Die käned sich besser uus i tibeetischer karaate als i tibeetischer theologii.» «Chnuri, du wiichsch ab. Du häsch doch wele vom Daläi Laama verzele.»

_____________________________

Ausschnitt

De Walentiin laat ne kä ziit zum fiire: «A d aarbet, ver-schwöörer! Mer müend en plaan uusschaffe. Wie söll die epidemii ablauffe?» «Werum so pschäide?» nisselet de Baschtiaan, «e pande-mii söll s gèè!» De Walentiin: «Hüt cha me pandemiie veruussäge, si bräched zu regelmèèssige ziiten uus, mer setzed der aafang vo de pandemii drum fescht uf de hundertscht taag vo dèm jaar. Was isch das Feliss?» D Feliss isch guet im rächnen und säit: «Das isch de zäät april.» Wider de Walentiin: «Mer müend oben iischtiige, bi de regierig. Mer gründed e taaskforss, wo d regierig beraatet.» D Feliss hebet ire zäigfinger uuf: «Wisoo e taaskforss? Das au, chömer, werum nööd? Aber – gämer öis doch als WHO uus und chünded de regierig die pandemii aa. D re-gierig häd underschribe, das si d WältHilffsOrganisazioon underschtützi in irem kampf, also mues d regierig gäge die pandemii kämpfe. Kapiert?» «Feliss, diin voorschlaag isch nö̀ö̀chzue hinderlischtig. Aber etz mues dè wiirus äntli en zügige name haa. Händ er voorschlèèg?» De Walentiin wott fürschimache. De Baschtiaan macht druuf uufmèrksam, das me fläder-müüs ja chuum gsèèch. «Ich wüür schpatze nèè als wiire-trääger. Schpatze hocked überaal und flüüged überaalume. Si sind also sougföörli und verbräitet de wiirus gschnäll und wiitume.» D Feliss hänkt grad aa: «Und eersch, wänn d büsi d schpatze fanged und frässed. Tänked an all büsi, wo de wiirus vo dussen ineschläiked i jedi familie. Wèèr hät käs büsi dihäi?» «Und plötzli sind all büsi wiireträäger! Schtecked d chind aa, d chind ander chind. E kataschtrooffe!» das säit de Baschtiaan. «Folgerichtig», schlüüsst de Tschimi, «mues men all schpatzen und all büsi tööde.» «Schtopp», de Walentiin häd en iiwand, «chönd chatzen mäntsche überhaupt aaschtecke?» «Das gaat», macht d Feliss, «ich wäiss das zuefelig, öb es chind de pfnüsel heb oder e chatz, chund für d aaschte-ckig uf s gliich use. Plötzli biisst äim d huut, me fieberet, men isch müed, d chnöche tüend äim wee. Es laboor cha das künschtlich schtäigere und gföörlich mache. S chan us eme guetmüetige wiirus en böösen und aagriffige mache.» «Daas isch also käs probleem», de Walentiin isch er-liechteret, «aber büsiwiirus oder chatzewiirus töönt mer zwenig wüsseschaftlich», reklamiert er. D Feliss tänkt luut: «Chatz uf latiinisch häisst cattus, abgchǜǜrzt ca-, wiirus bliibt wiirus, also wii-, das git zäme cawii-, und wä mer na änglisch d wie disease draahänked, ergit das cawiid, cawiid-52, wil de wiirus e numere mues haa.»