1

Em Ääschme sin letschte piggédienscht. Der umtrunk gheit i s wasser. En tooten uf de schtraass.

«Scheff!! Uufschtaa! S isch föifi! Duu bisch wider draa!» de Schneebeli schüttlet en. Der Ääschme isch nöd grad wach. Er isch uf piggett, chund em in sinn, er macht s letschmaal piggédienscht. Hüt isch de letscht taag, iez di letscht schtund. «Ììr tänked blos wider a s suuffe», rüefft er uus, ooni das er s èèrnscht mäint, «schämpis git s eersch am halbi sächsi!» Nach ere wuchen isch di ganz mannschaft müed. Me hät pfuuset zwüschetine, aber s ggwoont läben isch es gliich nöd. Psunders den eltere setzt s zue. Piggédienscht isch es relikt us früendrige ziite, schiint äim. Iez isch es föifi am moorge. Da lauffi nüüt me hüt. Tänked s. Em Tsagli gfalt s daa. Na nie i siim läbe hät men en sovil gschträichlet und tätschlet. Allpott falt au en schnäfel fläisch für en ab. Der Ääschme hät s de koleege zwaar verbotte; ggnützt hät s nüüt. Au der Ääschme macht piggédienscht äigetli na gèèrn. Daa isch me wider en ächte polizischt, me cha verhafte, me chan iilifere, me cha protokoll uufnèè, mit psoffne, mit dröögeler, mit normaale mäntsche, mit chinds·chöpf – daa isch s läbe uggmischt und blööd, ebe vilfeltegi realitèèt. Ganz andersch, als wän er am ene fall isch. Sini fäll fanged au zunderschtunen aa; aber d gägesiite läbt amig nüme. D scheffin häd epaarmal aagsetzt, a de schtrööffzgi, also a de wuchesitzige. Si häd en zwäimaal voorgglade und em tüütli gsäit, das er z alt seg für de piggédienscht. Si mues mit em Üelinger ggredt haa; dèè säit em schpööter s gliich: «Du söttsch langsam uufhöre mit dèm nachtdienscht. Das isch doch nüüt me für dììch.» Chüürzli säid em d Mariisa öppis i de gliiche richtig. Die müend sich abgschproche haa. Bi jedere maanig isch er sich na elter voorchoo. «Das isch doch nüüt me für dììch.» Dèè schpruch isch em plibe. Soo isch hüt siin letschte taag choo i de piggégruppe. Wien imer, isch d nacht lang woorde. S isch nüüt ggloffe. Blos äimaal sind s uusggruckt wäg em en iibruch; d iibrächer sind wèggsii, zum schtäle sind s nüme choo. Me hät s protokoll vom sachschaden uufggnaa. All schèèched uf d schämpisgleser und wüssed, das d fläsche dezue im chüelschrank schtönd. Wän äntli isch föifi? Dänn cha men aafange schluss mache.

_____________________________

Ausschnitt d zürcher wallfaart

D Katharina v. Zimmern isch zwaar e süüdtüütschi adlegi, wont aber mit irer mueter und irne gschwüschterte 1490/1491 z Weese, wil d familie vertribe woorden isch. Näbet irem huus isch s pfarhuus. Deet prieschter isch de Bartlime Zwingli, wo siim näffen Ueli latiinunderricht git. Händ si sich känt (d Katharina * 1478, de Zwingli * 1.1.1484), wie de Walti Buume ggmäint hät? Vilicht. De vatter bringt si mit vierzäni i s Fraumünschterchlooschter; de chlii Zwingli isch doo achti. D füürschtèptissin verzichtet also am 8. dezämber 1524 uf d abtei und übergit si de schtadt Züri. Di zruggträtten èptissin chund e ränten über, hüraatet 1525 e chriegsgùùrgle, de ritter Eberhard vo Rischach, wo schtadtverbott hät. Drum woned s z Diessehofe. Der Eberhard falt 1531 z Chappel. Si händ e tochter, Anna, won en schaffuuser hüraatet, en Mandach. D schtadt zalt de füürschtèptissin 23 jaar lang e ränte. Si isch mitgglììd bi de Konschtaffler. Deet sitzt si am ene seperaate tisch – wie de schaarffrichter. Si schtirbt 1547 im huus zum Moorechopf (hüt Nöimèèrt 13).1 Si häd en uneelichi tochter, tänk vom Eberhard vo Rischach, d Regula Schwaarz, gebooren ugfèèr 1503, wo si über de Zwingli und de Vadian mit em paapschtgardischt Sebaschtiaan Appizäler vo Sanggale cha verhüraate. Si gid ere 500 gulde hüraatsguet.2

• 1 S huus häisst 1443 zum eerschte maal zum Moorechopf (Kdm III.II 390f.). Sid em hèrpscht 2025 isch de huusnamen über de huustüür mit japaanbapiir abteckt. I den alten uurkunde hät me de namen aber nanig gschwèèrzt.
• 2 nach Christ, 109ff.

_____________________________

git s na wunder?

De Markus schtelt em Chnuri en balantäin ane, mit zwee iiswürffel dine. De Chnuri trinkt nüüt anders. Wil en seemaa nüüt flüssigs verträit usser wiski. Und de Chnuri isch als seemaa rund um d wält gsäglet, mee als äimaal. Daas git vil balantäin! Und eben – e ggwonet. «Losed, mini liebe!» rüefft de Chnuri, überluut, «han ich öi scho verzelt, was ich erläbt han im Tibeet?» «Jaaa!» lached di äinte, «das häsch scho zäämaal verzapft!» «Näiii!» schreied di andere, «verzell! verzell!» «Won i bim Daläi Laama gsii bi, doo isch er na jung gsii. Ììch au. Nanig zwänzgi.» «Wie alt bisch dän etz?» «Hunderzwölfi, aber das isch en anderi gschicht. Mues ich öi en anders maal verzele. Also, doozmaal, won i bim Daläi Laama gsii bi. Da isch de Häiri Harer na biin em gsii. «Dèè häsch ä känt?» «Klaar, mit em Häiri han i di schöönschte bèèrgtuure ggmacht. Mììr sind lang vor em Hileri und em scherpa Tensing uf der Ewerest ufe. Lömer daas! – Als rundaug falsch natüürli uuf z Laassa. Ghöörsch nöd rächt dezue. Au wäg de schpraach. Die händ öis aagglueget wie wältwunder. Und aagglanget, wie ächt mer seged. Wie der elifant, wo s doozmaal z Laassaa ghaa hät. Es gschänk vom könig vo Neepaal. D ross händ gschoche vor em. Jaa, d ross! d tibeeter hätschled d ross wie chranki chind: ‹du blööde gaul!› oder ‹du tumi määre!› säged daas nie deete. Ross hebed fiineri gfüül als d mäntsche, phaupted s. Jaa kä bööses wort! Andersiits händ s mönchssoldaate, gfǜǜrchegi chäibe. Mönch und soldaat – das isch kän gägesatz bi de tibeeter. Die käned sich besser uus i tibeetischer karaate als i tibeetischer theologii.» «Chnuri, du wiichsch ab. Du häsch doch wele vom Daläi Laama verzele.»

_____________________________