1

En regierigsraat bruucht hilff. E tooti jungi frau, wo me känt vom gsee. Am fall hät fasch niemert fröid.

S giftig tschäder riisst en zack us em schlaaff. Er taschtet nach em wecker. S isch nöd de wecker! S isch s telifoon. 04:13 isch uf em wecker. «Ääschme!» Er isch hässig. «Sonia Feer, ich bi d assischtäntin vom regierigsraat Ess-linger.» «He?» Er sitzt uuf uf de bettrand. Er isch hässig. S isch imer na häiss. Wäge dère hitz isch er allpott wider vertwachet. «S isch öppis schlimms passiert, hèr Ääschme, chömed Si i s ROBÈRTO. So gschnäll wie mögli.» «Was isch ...?» «Nöd am telifoon! Ich bin in ere viertelschtund deet. Wonig 503.» Si widerholt: «Wonig 503», und hänkt uuf. Was isch loos? En regierigsraat, wo nöd sälber telifoniert. En assischtäntin, won en i s ROBÈRTO befilt. Söl er überhaupt gaa? Em piggé aalüüte? De Mariisa? Mit eme fluech schtaad er uuf, butzt d zää, zum de nachtgschmack im muul looswèèrde, laat s rasiere sii, läit sich gläitig aa. De Tsagli waartet scho a de tüür, schtaad ugeduldig vo äim bäi uf s ander. Si lauffed d Magnusschtraass füre, dur d Schöneggschtraass, über d Langschtraass. I de baaren sind s am uufruume, d nacht¬vögel sind am häigaa oder schtudiered am aaschlusspro¬gramm ume. Werum lüütet em de regierigsraat nöd sälber aa? Werum imm, werum nöd de polizei? Waas isch überhaupt ‹fùùrch-paars› passiert? S mues öppis uggwööndlichs sii, das em d sekretèèrin aalüütet und nöd de scheff sälber. Er häd em Ess-linger nie vergässe, was er em aataa hät siinerziit. Das isch uggrächt gsii vom Esslinger. Dèè häd en nöd emaal aaggloset, nöd emaal z wort la choo. A veraaschtaltige sind s enand us em wääg ggange. Èèr imm, der ander im au. Und iez das telifoon!? Und werum i s ROBÈRTO? I die superresidänz für obergschtopfti? Aber uustrückli nöd für bänker. Anders falt em nüüt ii dezue. Si lauffed linggsübere, de Langschtraass naa. Am eggen um s Olé-Olé ume. Uf de schtäge hocked epaar übernächtigeti übernächtigeti. I de Laagerschtraass isch ales nöi; er känt sich nanig rächt uus. Wiiter durii händ drüü alti hüüser überläbt – voorlöiffig. Er ziet d jaggen ab und nint si über der aarm. S isch scho waarm, scho am moorgen am vieri. Nachtvögel flüüged au daa na ume. Mit laame flügel. Er wächslet mit em Tsagli über de Gull-Platz i d Öiroopa-Alee. Si gönd de gingko¬bö˜im naa bis vor s ROBÈRTO. Si händ acht oder nüün, zää minuute pruucht, bis s im ROBÈRTO aachoo sind. Er macht e früntlichs zäiche zum nachtportiee übere, wie wän er en residänt wèèr, won us em nachtläbe chunt. «Er ghöört zu mììr!» rüefft er zum portiee übere, won uf de hund zäiget und abwinkt. Dänn gönd s in lift ine. Am 503 chlopfet er. De regierigsraat Esslinger macht uuf und lueget en aa, wie wän er es gschpäischt gsèèch. Er schüttlet de chopf, wie wän er s bild von em wett looshaa. «Sii!?» schtaggelet er. De regie¬rigsraat schiint nöd ganz bi trooscht. «Iri sekretèèrin hät mer aagglüüte.» Der Esslinger isch abgsässe, lueget en aa mit offnem muul. De Tsagli liid in en egge zum wiiterpfuuse.

_____________________________

Ausschnitt

De Walentiin laat ne kä ziit zum fiire: «A d aarbet, ver-schwöörer! Mer müend en plaan uusschaffe. Wie söll die epidemii ablauffe?» «Werum so pschäide?» nisselet de Baschtiaan, «e pande-mii söll s gèè!» De Walentiin: «Hüt cha me pandemiie veruussäge, si bräched zu regelmèèssige ziiten uus, mer setzed der aafang vo de pandemii drum fescht uf de hundertscht taag vo dèm jaar. Was isch das Feliss?» D Feliss isch guet im rächnen und säit: «Das isch de zäät april.» Wider de Walentiin: «Mer müend oben iischtiige, bi de regierig. Mer gründed e taaskforss, wo d regierig beraatet.» D Feliss hebet ire zäigfinger uuf: «Wisoo e taaskforss? Das au, chömer, werum nööd? Aber – gämer öis doch als WHO uus und chünded de regierig die pandemii aa. D re-gierig häd underschribe, das si d WältHilffsOrganisazioon underschtützi in irem kampf, also mues d regierig gäge die pandemii kämpfe. Kapiert?» «Feliss, diin voorschlaag isch nö̀ö̀chzue hinderlischtig. Aber etz mues dè wiirus äntli en zügige name haa. Händ er voorschlèèg?» De Walentiin wott fürschimache. De Baschtiaan macht druuf uufmèrksam, das me fläder-müüs ja chuum gsèèch. «Ich wüür schpatze nèè als wiire-trääger. Schpatze hocked überaal und flüüged überaalume. Si sind also sougföörli und verbräitet de wiirus gschnäll und wiitume.» D Feliss hänkt grad aa: «Und eersch, wänn d büsi d schpatze fanged und frässed. Tänked an all büsi, wo de wiirus vo dussen ineschläiked i jedi familie. Wèèr hät käs büsi dihäi?» «Und plötzli sind all büsi wiireträäger! Schtecked d chind aa, d chind ander chind. E kataschtrooffe!» das säit de Baschtiaan. «Folgerichtig», schlüüsst de Tschimi, «mues men all schpatzen und all büsi tööde.» «Schtopp», de Walentiin häd en iiwand, «chönd chatzen mäntsche überhaupt aaschtecke?» «Das gaat», macht d Feliss, «ich wäiss das zuefelig, öb es chind de pfnüsel heb oder e chatz, chund für d aaschte-ckig uf s gliich use. Plötzli biisst äim d huut, me fieberet, men isch müed, d chnöche tüend äim wee. Es laboor cha das künschtlich schtäigere und gföörlich mache. S chan us eme guetmüetige wiirus en böösen und aagriffige mache.» «Daas isch also käs probleem», de Walentiin isch er-liechteret, «aber büsiwiirus oder chatzewiirus töönt mer zwenig wüsseschaftlich», reklamiert er. D Feliss tänkt luut: «Chatz uf latiinisch häisst cattus, abgchǜǜrzt ca-, wiirus bliibt wiirus, also wii-, das git zäme cawii-, und wä mer na änglisch d wie disease draahänked, ergit das cawiid, cawiid-52, wil de wiirus e numere mues haa.»